I. Dünya Savaşı'ndan sonra zamanın Kıbrıs Koloni Hükümeti'nden Lefke ve yöresindeki bakır madenini işletme imtiyazı alan Kıbrıs Maden Şirketi (C.M.C'),1920'li yıllarda ciddi boyutlarda çalışmalara başlamıştır. Akıp giden yıllar içerisinde madencilik çalışanları ve üretiminin artmasì ile birlikte Lefke'nin ekonomik faaliyetleri de değişikliklere uğramış ve madencilik ön plana çıkıp tarımın, bölgenin ekonomik potansiyeli içerisinde payı azalmıştır.

Gün gelmiş maden şirketi çalışmalarını 3 vardiya olarak sürdürmüş ve çalıştırdığı personel sayısı 2500'e yaklaşmıştır. Bu çalışmaların olduğu yıllarda ülkemizde kitle ulaşım araçlarının yok denecek sayıda oluşu, madende çalışanların Lefke ve yakın çevresinde oturmaları zorunluluğunu yaratmış ve iç göçle Lefke nüfusunun 8-10 bine yaklaştığı olmuştur.

Anılan ekonomik faaliyet birtakım ihtiyaçları da beraberinde getirmiştir. Maden şirketince çalışanlarının barınma ihtiyaçları için 500 civarında lojman, sağlık gereksinimleri için tam taşekküllü hastahane, çocukları için anaokulları ve diğer sosyal gereksinmeler için de tesisler inşa edilmiştir.Şirket asrımızın başlangıcında ülkemizde pek yaygın olmayan elektrik, su ve diğer gerekli hìzmetleri de kendi bünyesinde kurduğu birimlerle vermeğe başlamıştır. Maden şirketi bunları gerçekleştirirken, bölge halkı da artan ekonomik faaliyetlerin yarattığı talep doğrultusunda birtakım yatırımlara girdi ve Lefke'nin bugünkü çarşı merkezi büyük ölçüde o dönemde inşa edildi. Belirtilen büyümeyle doğru orantılı olarak Lefke'de Sanat Okulu, Orta Okul açıldı. İnşa edildiği zamanlarda büyük kasabalarda inşa edilen hacimde ilk Okul binasì inşa edildi. Daha sonra Sanat Okulu bugünkü Meslek Lisesi’ne, Orta Okul da Liseye dönüştü.

Maden Şirketinin yarattığı ekonomik potansiyel gerek merkezi ve gerekse yerinden yönetimi de etkiledi. Bugün de kullanılmakta olan Devlet Daireleri Binaları, Belediye Binası, Belediye Hali, Belediye Sineması hep o dönemde inşa edilmiş binalardır. Hatta 30'lu yılların sonunda Lefkoşa İlçesi’nin ikiye bölünüp Lefke'nin ayrı bir ilçe olması gündeme geldi.
Yukarıya aktarılan süratli gelişme II. Dünya Savaşı esnasında kesintiye uğradı. Savaş sonrasında Maden Şirketi’nin aktiviteleri yeniden başladı.
Ekonomiye belirtilen katkılar sağlanırken maden şirketi birçok olumsuzluğu da beraberinde getirdi. Maden işletme imtiyazı alınırken, anılan şirkete verilen bir diğer
imtiyaz da sözkonusu ekonomik faaliyetin gerektirdiği gayrì menkullerin şirket tarafìndan satın alınabilmesi idi. Bu yetkiye dayanarak şirket, Lefke ve yakın çevresinde 10 binlerce dönüm araziyi mal sahiplerinin tüm itirazlarına rağmen yok pahasına ellerinden aldı. Bundan sonra Lefke'nin denize kadar uzanan güzelim tarım arazileri, denize nazır sırtları Lefkeliler’in olmaktan çıktı ve Maden Şirketi’nin mülkiyetine geçti.
60'lı yıllara gelindiği zaman yeraltı maden rezervleri azalmaya başladı. Bu kez yer üstü veya açık maden ocağì denen ocaklar açıldı ve çevre katledilerek maden faaliyetleri sürdürülmeye başlandı. Diğer yandan da Denizli bölgesinde kurulup geliştirilen tesislerde ocaklardan getirilen maden yarı işlenmiş duruma getirildi. Maden Şirketi bir yandan Lefke'nin güzelim sırtlarını madeni almak için şuursuzca katlederken, diğer yandan da kurduğu çok geniş havuzlarda maden işleme faaliyetlerini ısrarla ve inatla sürdürdü. Bu arada ocaklar ve tesislerden yayılan maden tozları, Lefke'nin narenciye bahçelerine ve diğer bitkilerine hatırı sayılır zararlar verdi. Tesislerden denize atılan atıklar denizin kirlenip oradaki canlıların yok olmasına neden oldu.
Her geçen gün maden rezervi biraz daha azalıyor, buna karşın maden şirketinin faaliyetleri hızlanarak süriüyor ve çevre katliamı artıyordu.

1970 yılından itibaren gerek rezervlerin azalması ve gerekse açık maden ocaklarından makinelerle maden çıkarılması, insan gücüne olan ihtiyacı azaltmış ve belirtilen tarihten itibaren toplu işten durdurmalar ve bunun sonucunda göç başlamıştı. Nihayet 1974 yazında Mutlu Barış Harekatları’nın yer almasını takiben Made Şirketi’nin tüm faaliyetleri Şirket tarafından durduruldu ve Şirket yetkilileri her şeyi olduğu gibi bırakıp gittiler.

Kamu ve özel kesimdeki iş olanaklarının az oluşu dış göcü, mevcut iş olanaklarının genellikle Letkoşa yöresinde oluşu da iç göçü kamçıladı. Maden faaliyetinin durdurulmasının Lefke yöresinde yarattığı şok ve doğurduğu ekonomik krizi aşmak için neler yapılabileceğinin ciddi ciddi düşünüldüğü 80'li yıllarda tarımın geliştirilmesi, turizm ve bir hizmet sektörü olan üniversitenin kurulup yöre ekonomisine katkı sağlaması, liman inşası ve hafìf sanayi bölgesinin kurulmasının teşvik edilmesi yönünde fìkirler üretildi ve bu doğrultuda yetkililerden taleplerde bulunuldu. Bu çalışìnalar neticesinde 1990 yılında Lefke Avrupa Üniversitesi gündeme geldi. Lefke Avrupa Üniversitesi kurulduğu günlerde ilk hedef, yılda 200 ek öğrenci ile 10 yılda 2000 öğrenci kapasiteli bir üniversite yaratmaktı.

Bu üniversite bir kampüs yerine Lefke ve yöresine yayılarak faaliyet gösterecek ve üniversitenin gelişmesine paralel olarak yöre de nasibini alıp gelişecekti.

Üniversite’nin Lefke ve yöresine sağladığı diğer olanaklar ise yukarıda sıralananlardan çok daha önemlidir. Her şeyden önce yörede bir bilim ve kültür yuvası açılmıştır. Bu yuva bilim ve kültürümüze zaman içerisinde sessiz ve derinden etki edecektir. Değişken olmakla birlikte, şu anda LAÜ öğrencilerinin yarıdan fazlası Anavatan

Bu arada ülkemizde çok yakın geçmişte coğrafì bölünme vc yani ilçeler oluşturuldu. Yeni oluşuma göre, Lefke artık Lefkoşa İlçesi’nin Güzelyurt Bucağı ile eş bir bucağı olmaktan çıktı ve Güzelyurt'un ilçe olmasıyle, çok daha yakın bir ilçe merkezine bucak olma konumuna sokuldu. Bu yapılırken ekonomik veya idari bir kazanımı olmamakla beraber, bir moral yaklaşım olarak yeni ilçenin ismi Güzelyurt - Lefke İlçesi olabilecekken -ki ilçeleşme çalışmaları esnasında hep bu söylev gündemde tutulmuştu- sadece Güzelyurt ilçesi olarak yasallaştı.