Kıbrıs sorunu dediğimiz konu, 60'lı yıllardan beri devam ediyor. Rumların düzenlediği etnik temizlik kampanyaları ve cinayetlerle başlayan, Türkiye'nin birkaç kez ada üstünde uçaklar uçurarak gözdağı vermesiyle yeni bir aşamaya geldi. Rum darbesinin ardından gelen 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı ile adaya, hiç değilse Türk tarafına huzur ve barış geldi.
Geldi, ama aradan zaman geçmeye başladıkça biz Kıbrıs'a aslında neden gittiğimizi ve amacımızın ne olduğunu unutmaya başladık. 1974'te son derece haklıyken, 80'lere gelirken savunmaya çekildik ve Kıbrıs'la ilgili bir söylem geliştirmeye başladık.
Bugün, maalesef Kıbrıs sorunu diye tarif edilen şeyin önemli bir bölümü, içine düşülen bu savunma güdüsünden kaynaklanan bir 'söylem'e, semantiğe dönüşmüş durumda.
O yüzden mesela KKTC Dışişleri Bakanı Tahsin Ertuğruloğlu'nun Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri'nin Kıbrıs Özel Temsilcisi Alvaro De Soto ile görüşmesi değil, bu görüşmeyi NE SIFATLA yaptığı daha önemli hale geliyor.
2000 yılı başından 2002 yılı başına kadar, yani altın değerindeki iki yıl boyunca Kıbrıs'ta barış görüşmelerinin olmaması tamamen semantik bir sorundan kaynaklandı. Masaya hangi sıfatla oturulacağı, masada ne konuşulacağından daha önemli hale geldi çünkü yıllar içinde.
İşte geliştirilen bu söylem ve içine düşülen bu savunma duygusu içinde, 28 yıl önce haklı olunan bir noktadan haksız noktaya düşüldü. Çünkü, gerçekte herhangi bir çözüm aramayan Denktaş ve Türkiye'deki işbirlikçileri açısından masaya oturmaktan kaçmak için her yol kullanılabilirdi. En çok kullanılan yol da semantik oldu.
Açıkçası, bütün bu nedenlerle, arabayı atın önüne koşan tutumumuzla, Kıbrıs konusunda dünyanın gözünde haksız olan taraf Türk tarafı ve Türkiye. Bu algılamayı ağzımızla kuş tutsak değiştiremeyiz.
Kıbrıs'ı çözmek yolunda atılması gereken ilk adım, savunma pozisyonundan çıkmak ve bundan da önemlisi Kıbrıs konusunda yıllar içinde geliştirilmiş olan dili terk etmek olmalı.
O dili terk etmeden o sorunun içinden çıkmak ve bu arada çözümü aradığımıza, çözümü arzuladığımıza dünyayı inandırmak mümkün olmaz.
Bakın, o Kıbrıs semantiğiyle ilgili son örnek, Dışişleri Bakanı Yaşar Yakış'ın pazar günü Kafe Siyaset programında Murat Yetkin ve Mete Belovacıklı'ya söylediği sözler sonrası çıkan tartışma.
Bakan, Kıbrıs'ta 28 Şubat'a kadar bi anlaşma olmaması halinde Güney Kıbrıs'ın adanın tamamını temsilen AB üyesi olacağını, Türkiye'nin ise AB toprağını işgal eder duruma düşebileceğini söyledi.
Vay sen misin, sokaktaki çocukların bile bildiği, yıllardır her yerde konuşulan bu meseleyi söyleyen... CHP Genel Başkanı Deniz Baykal başladı yüklenmeye... Baykal, herhalde farkında olarak yapıyor olmalı, Dışişleri Bakanı'nı ve dolayısıyla AKP'yi eleştirirken aslında yıllar boyunca Kıbrıs'ta geliştirilmiş olan o dili savunuyor.
Oysa bir dili savunmakla bir hakkı savunmak birbirinden farklı şeyler.
Şu an gelinen aşamada hep birlikte karar vermemiz gereken şey, Kofi Annan tarafından sunulan çözüm planının nerelerini ne kadar kabul edeceğimiz.
Çünkü eğer masaya oturulacaksa, o plan çerçevesinde oturulacak ve bana göre planın sunduğu eşit egemenlik, Kıbrıs Türk'ünü koruyan, onun yıllardır istediği her şeyi yerine getiren önemli bir unsur. Egemenliğin karşılığında ise, bir zamanlar zaten 'İlerde pazarlık masasında veririz' diye aldığımız toprakları vereceğiz.
Buradaki yanılgı, o fazladan alınmış toprakların bizim olduğuna inanmaktan geçiyor. Hayır, o topraklar bizim değil. Onları almaya da zaten hakkımız yok. Onları, eğer biz işgalci ya da savaşarak Misak-ı Milli sınırlarını genişletmeye çalışan bir ülke değilsek, ki herhalde öyle değiliz, geçici olarak kontrolümüze aldık 1974'te.
Önemli soru şu: Annan planı bizim eşit egemenlik isteklerimizi karşılıyor mu? Karşılıyorsa, bu plan da vakit geçirmeden imzalanmalıdır. Karşılamıyorsa, karşılayana kadar pazarlık etmek gerekir.
Bence plan egemenlik isteklerimizi karşılıyor.