POLITICS / POLİTİKA

THE WAY AHEAD FOR
THE TURKISH REPUBLIC OF
NORTHERN CYPRUS

1.    The first choice for the TRNC people is to stand united for the political recognition of the Turkish Republic of Northern Cyprus.

2.    Turkey and the Turkish Republic of Northern Cyprus must formulate a political recognition policy now and seek political recognition for the Turkish Republic of Northern Cyprus.

3.    New round of talks with the Greek Cypriot South Cyprus is a complete waste of time as the Greek Cypriots will never accept the independent sovereign status of the TRNC state.

4.    Before any new round of talks with the Greek Cypriots a pre-condition must be set forward: That of acceptance and recognition of the TRNC state.

5.    Turkey must stand firm and demand recognition for the TRNC from the international community. Furthermore, Turkey should be able to eliminate and dismiss any threats from the European Union not to accept her as a member of the EU unless a Greek Cypriot favoured solution is forced upon the TRNC state and its people.

6.    All official and diplomatic contacts with the European Union must be terminated until such time when this organisation accepts and recognises the independent, sovereign status of the TRNC state under International Law. Once this fact is fully accepted by the EU, then meaningful talks for the accession of the TRNC into the European Union could be held between the two sides. This should be a pre-condition of Turkey and the TRNC before any such talks.

7.    The Greek Cypriots favour and insist on a solution based on a state of Cyprus with a single sovereignty and inter- national personality and a single citizenship in a bi-communal, bi-zonal federa- tion. This is a solution completely disregarding the existence of the independent sovereign TRNC state. Neither the UN nor the EU interpret this attitude or policy intransigent for some unknown reason.

8.    The TRNC and President Denktaş proposed a Confederation of Cyprus founded by two pre-existing sovereign states. The Confederation would have a single international legal personality but would be sovereign only to the extent that sovereignty was given to it by the founding states.

9.    The Greek Cypriot proposal and the revised Annan Plan aims to cancel out and get rid of the TRNC. This is preposterous and this plan can in no way contribute to a comprehensive settlement of the Cyprus Problem. And yet, for no sensible and practical reason whatsoever, the UN and the EU support this plan which, quite openly favours Greek Cypriot policy.

10. The TRNC proposal offers a much more viable solution as it aims to keep the existence of the two independent sovereign states on the island but unite them in a confederation. The Annan Plan is nowhere near this proposal. But, unfortunately both the UN and the EU insist this Plan is the "best solution" for the island.

11. Greek Cypriot South Cyprus or the "Republic of Cyprus" or whatever the Greek Cypriots choose to call themselves will become or is at the moment a member of the EU. But neither the Greek Cypriots nor the EU can in no way claim jurisdiction over the territories of the 20 year old independent sovereign Turkish Republic of Northern Cyprus which has the status of an independent, sovereign state under International Law (Please read: True Facts Under International Law in this issue of "PAN"). So the EU must think again. Either they will have half of an island as a member of the EU, or recognise the TRNC and add the whole island into the fold. Perhaps the TRNC and its people will be much better off outside the disunited, troubled EU. But ONLY IF RECOGNISED.

KUZEY KIBRIS TÜRK CUMHURİYETİ'NİN
ÖNÜNDEKİ YOL

 1.    KKTC halkının ilk seçeneği birlik içinde ayakta durarak Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin siyasal tanınmasını sağlamak olmalıdır.

2.    Türkiye ve KKTC bir siyasal tanınma politikası formüle ederek KKTC'nin tanınması için harekete geçmelidir.

3.    Güney Kıbrıs Rum Yönetiminin KKTC'nin bağımsız egemen devlet statüsünü hiç bir zaman kabul etmeyeceklerini bildiğimize göre, Kıbrıs sorununa ilişkin herhangi bir görüşme sürecinin tekrar başlatılmasının boş yere vakit harcamadan başka bir işe yaramayacağı ortadadır.

4.    KKTC'nin kabul edilmesi ve tanınması, Rumlarla yapılabilecek herhangi bir görüşmeden önce, ön-koşul olarak masada olmalıdır.

5.    Türkiye, uluslararası toplumdan, kararlı bir biçimde KKTC'nin tanınmasını istemelidir. Türkiye ayrıca AB'nin Rumların istediği çözümü zorla KKTC devleti ve halkına kabul ettirmek amacıyla savurduğu "Ya bizim istediğimiz çözümü kabul et, ya da üyelik sürecini askıya alırız" gibi tehditlerini bertaraf etmesini bilmelidir.

6.    KKTC'nin International Law (Uluslararası Hukuk) altındaki bağımsız, egemen statüsünü kabul edip KKTC'yi tanıyacağı güne kadar AB ile olan tüm resmi ve diplomatik ilişkiler kesilmelidir. Bunu KKTC devleti ve hükümeti yapmalıdır. Ancak bu gerçek AB tarafından kabul edildiği takdirde KKTC ile AB arasında KKTC'nin AB'ye girişini sağlayabilecek anlamlı görüşmeler yapılabilir. Tabii ki bu, Türkiye ve KKTC'nin masaya koyacağı ön-koşul olmalıdır.

7.    Rum tarafı, tek egemenlik ve tek uluslararası kimliği olan ve tek vatandaşlıklı, politik olarak eşit iki toplumdan oluşan, iki bölgeli, iki toplumlu bir federasyondan oluşan bir çözümde ısrar etmektedir. Böyle bir çözüm bağımsız, egemen KKTC devletini kaale almayan ve varlığını hiçe sayan bir çözümdür. Bilinmeyen nedenlerden dolayı, maalesef BM ve AB Rumların bu politikasının uzlaşmaz bir politika olduğunu kabul etmekten kaçınmaktadır.

8.    KKTC ve Cumhurbaşkanı Denktaş önceden var olan egemen devletlerce kurulacak bir Kıbrıs Konfederasyonu çözümünü önermişti. Bu çözüme göre, Konfederasyon tek bir uluslararası kimliğe sahip olacak fakat sadece kurucu devletler tarafından kendisine verilen yetkiler kadar egemen olacaktı.

9.    Rumların çözüm önerisi ve revize edilmiş Annan Planı KKTC devletini tümüyle ortadan kaldırmayı amaçlamaktadır. Bu, akıl almaz bir politika ve tutumdur. Böyle akıl almaz bir çözüm önerisinin kapsamlı ve kalıcı bir çözüme hiç bir katkısı olamaz. Ancak hiç bir akılcı ve pratik neden gösterilmeden, açık bir biçimde Rumların politikasına destek veren bu plana hem BM hem de AB ısrarla 'evet' dememizi istemektedir.

10. Adada her iki bağımsız, egemen devletin var olmasını ve bir konfederasyon önerisi ile birleşmelerini sağlayacak bir zemininin çok daha geçerli bir çözüm olacağı aşikârdır. Revize edilmiş Annan Planları bu çözüm önerisinden çok uzak kalmaktadır. Ancak hem BM hemde AB maalesef hala Annan Planlarının "en iyi çözüm" olduğunu söylemekte ısrarlıdır.

11. Güney Kıbrıs Rum Yönetimi, ister "Kıbrıs Cumhuriyeti" adı altında olsun, veya herhangi başka bir isim altında olsun, AB'ye üye olacak veya olmuştur. Ancak ne Kıbrıs Rumlarının devletçiği ne de AB 20 yaşındaki International Law (Uluslararası Hukuk) altında bağımsız egemen statüye sahip KKTC devletinin sınırları içindeki topraklar üzerinde hiçbir hak talep edemez. (Bakınız: Uluslararası Hukuk ve Tanınma. Sayfa: 11-13) Şimdi AB tekrar kendi kendini sorgulamalı ve düşünmelidir. AB ya bu adanın yarısını, yani Kıbrıs Rumlarını üye olarak içine alacak, ya da KKTC'yi tanıyarak tüm Adanın AB'ye girişini sağlayacak. Belki de KKTC devleti ve halkının, birlik içinde hareket etmekten aciz, sürekli genişleyerek inanılmaz sorunlar içine giren, problemli AB kuruluşu dışında kalması daha hayırlı olacaktır. KKTC devleti tanındığı takdirde daha hayırlı olacaktır.

THE TRUE FACTS UNDER
INTERNATIONAL LAW

By Arman RATIP

FACT 1: Turkey will never be an invader force in the TRNC. The Partnership Council Agreement between Turkey and the TRNC was signed in August 1997. This agreement covers the defence and security of the TRNC. This agreement which was signed by the two states is valid under international law. Furthermore, as a 20 year old independent sovereign state under International Law, the TRNC is and will be outside the EU. This organisation and its new member ("The Republic of Cyprus") cannot claim jurisdiction over the territories of the independent sovereign TRNC state. Therefore the south can never be "the legal and legitimate ruler of the whole of Cyprus".

FACT 2: ON RECOGNITON UNDER INTERNATIONAL LAW

The Montevideo Convention of 1933

The Montevideo Convention of 1933 Article 3 says: "The political existence of a state is independent of recognition by other states. Even before recognition the state has the right to defend its integrity and independence, to provide for its conservation and prosperity, and consequently to organize itself as it sees fit, to legislate upon its interests, administer its services, and to define the jurisdiction and competence of its courts. The exercise of these rights has no other limitation than the exercise of the rights of other states according to International Law..."

   The rights of the TRNC as an independent sovereign state are well defined in this Article 3 of the Montevideo Convention.

   The Two Theories of Recognition

The Declaratory Theory: The Declaratory Theory is a statement of political fact acknowledging that a state or government exists and therefore merits recognition.

   The TRNC state exists since the Declaration of Independence in 1983. 20 years of existence as an independent sovereign state. Therefore the TRNC merits recognition.

 The Constitutive Theory: The Constitutive Theory asserts that the act of recognition itself constitutes a new state or government.

   Under this theory also the TRNC merits recognition.

   Advocates of realpolitic will find support in the declaratory theory, which stresses the acceptance of a political fact irrespective of the legitimacy bestowed by a democratic and constitutional government. The interest of a state requires diplomatic relations with all other members of the international community, and accordingly recognition is extended without implying approval or disapproval. If International Law is to regulate the relation of states, then it must be universal. To withold recognition from a state is to deny its right to exist. From this perspective recognition becomes a necessary act, even a duty. The state exists and its sovereignty and independence are not subject the external approval. In the tradition of realist diplomacy the legal fact of statehood is above question. For another state to question the legitimacy of a new state runs counter to the doctrine of territorial supremacy. The assumption that the international system is a loose anarchy of sovereign entities leads to the conclusion that the declaratory principle is the correct one.

   Constitutive theortists argue that recognition not only bestows rights, but stresses the obligation of the newly formed state to fulfill its duties as a member of international society. The government of a new state must affirm a readiness to enter into constructive relations with other states on the basis of International Law.

   In both the Declaratory Theory and the Constitutive Theory the TRNC merits recognition and should have been recognised years ago.

FACT 3: The International Law of recognition and a solution to the Cyprus Problem.

The International Law of recognition may serve a purpose by providing a framework for a solution of the "Cyprus Problem". International Law says that to overcome the Cyprus Problem a comprehensive formula crafted to meet the unique conditions on the island must be found. Never- theless, a single pre-condition must be accepted. Each party to the dialogue must recognize the legitimacy of the other. Without such reciprocity, productive negotiations will not take place. At this point, the Declaratory theory of recognition makes its contribution. Immediately prior to a solution each government must extend recognition to its negotiating partner. The advantage of reciprocal recognition followed by a solution is that of resolving the myriad of legal problems which would arise if the lawfulness of the statutes or treaties of one of the governments was subsequently called into question. Prior recognition as a pre-condition before a permanent solution resolves the issue and enhances the chances of success. The doctrine of recognition becomes a means of restoring good relations between the two states.

FACT 4: International Law is above such organisations as the UN and the EU. Neither of these organisations have the right to determine the legitimacy of an independent sovereign state. International Law, on theother hand, defines and sets out the factual existence of states and is able to determine the legal and legitimate rights of states and their relations with each other.

(Source: Modern International Law, James H. Wolfe, 2002)

ULUSLARARASI HUKUK VE TANINMA: GERÇEKLER

Arman RATİP

Montevideo Anlaşması - 1933

Montevideo Toplantısında (1933) alınan kararlara göre Madde 3 şöyle der: "Bir devletin siyasal varlığı, diğer devletlerin bu devleti tanımasından bağımsız olarak geçerlidir. Bu devlet, bütünlüğünü, bağımsızlığını korumaya, topraklarını korumaya, refah düzeyini yükseltmeye, kendi kendini istediği biçimde organize etmeye, çıkarlarına göre yasalar çıkarmaya, kendi hizmetlerini kendi idare etmeye, kendi hukukunu korumaya ve mahkemelerinin yeterliliğini savunmaya hak kazanmıştır. Uluslararası Hukuka göre ve International Law altında bu hakların yürürlüğe girmesi ve uygulanması, diğer tanınmış devletlerin haklarının yürürlüğe girmesi ve uygulanmasından farksızdır..."

   Bağımsız egemen KKTC devletinin hakları bu anlaşmanın 3'üncü maddesinde açıkça anlatılmaktadır.

TANINMADA İKİ TEORİ

Declaratory (İlan Edilen) Teori: Declaratory Teorisi bir siyasal gerçeğin ilan edilmesidir. Bu teoriye göre bağımsızlığını ilan eden devlet vardır. Varolmuştur ve tanınmaya hak kazanmıştır veya tanınmaya değer bir devlettir.
   KKTC devleti 1983'teki bağımsızlık ilanından bu yana, bağımsız, egemen devlet olarak varolmuştur. Ve tabii ki Uluslararası Hukuk  (International Law) altında tanınmaya hak kazanmış ve tanınmaya değer bir devlet olarak varolmuştur.

Constitutive (Oluşturulmuş veya Oluşmuş) Teori: Bu teori bir yeni devletin kurulduğunu öne sürer ve bu yeni devlet veya hükümetin fiilen kurulduğunu anlatır.
   KKTC devleti bu teoriye göre de çoktan tanınma hakkına sahiptir. 
   Realpolitik (gerçeklere dayalı politika) bir devletin demokratik veya anayasal hükümetine, bu yasallığın hangi ölçüde olduğuna bakmadan siyasal gerçeği savunur. Yani bağımsız, egemen bir devletin varlığını kabul eder. Realpolitik'in savunucuları "Declaratory" teorisinin geçerli olduğunu söyler. Bağımsız egemen bir devletin çıkarları uluslararası toplumdaki diğer devletler ile diplomatik ilişkiler içerisine girmesini gerektirir. Tasvip edilsin veya edilmesin bu devlet tanınır. Eğer uluslararası hukuk (International Law) devletlerarası ilişkileri tanzim edip ayarlıyorsa evrensel olmalıdır. Bir devleti tanımama onun var olma hakkını inkâr etme anlamına gelir. Bu açıdan bakıldığı zaman tanınma yapılması gerekendir, hatta bir görevdir. Devlet vardır ve bağımsızlığı ile egemenliği dıştan tasvip istemez. Gerçekçi diplomasi ananelerine bakıldığı zaman bir devletin yasal devletliliği tartışılamaz. Başka bir devletin yeni bir devletin yasal olup olmadığını sorgulaması toprak bütünlüğü hâkimiyeti doktrinine ters düşer. Uluslararası sistemin gevşek, karmakarışık egemen varlıklardan oluştuğunu varsaymak "Declaratory" teorisinin prensibinin doğru olduğu sonucuna ulaştırır bizi.
   "Constitutive" teoricileri tanınmayı sadece hakları veren bir olay olarak görmez. Tanınan devletin uluslararası toplumun bir üyesi olarak görevlerini de yerine getirmesini söyler. Bu teoriye göre yeni kurulan devletin hükümeti uluslararası hukukun (International Law) temellerine dayalı olarak diğer devletlerle yapıcı ilişkiler içine girmelidir.
   Görüldüğü üzere KKTC uluslararası hukuk çerçevesinde geçerli olan bu iki teoriye uygun olarak çoktan tanınması gereken bir devlettir.
   Uluslararası Hukukta Tanınma ve Kıbrıs Sorununa Çözüm
   Uluslararası hukukta tanınma bir amaç olarak kullanılabilir ve Kıbrıs sorununun çözümünde bir iskelet oluşturabilir. Uluslararası hukuk, Kıbrıs sorununu çözmek için adadaki emsali çok az olan koşullara göre kapsamlı bir formül üretir. Ancak bir tek önkoşul şarttır. İki taraf da birbirlerinin yasal devlet olduğunu kabul etmelidir. İki tarafın böyle karşılıklı bir davranışı olmadığını takdirde sonuca gidecek görüşmeler yapılamaz. İşte burada "Declaratory" tanınma teorisi katkısını ve geçerli olduğunu gösterir. Çözümden önce iki ayrı devletin hükümetleri birbirlerini resmen tanımalıdır. Karşılıklı birbirlerini tanımanın avantajları vardır. Birbirlerini tanımadan sonra çözüm gelir. Karşılıklı tanınmanın avantajları taraflardan biri veya ötekinin yazılı kanunlara ve anlaşmalara ilişkin yasallığını sorgulayacak durumu ortadan kaldırınca belirlenir. Çözümden önce tanınma önkoşulu bu sorunları ortadan kaldırır ve başarı şansını artırır. Tanınma doktrini iki ayrı devlet arasında iyi ilişkilerin başlamasına yol açar.
   Uluslararası Hukuk (International Law) BM ve AB gibi kuruluşların üstündedir. Bu iki kuruluş bağımsız egemen bir devletin yasal olup olmadığı konusunda karar veremez. Bu yetkiye sahip değildir. Halbuki International Law bir bağımsız egemen devletin gerçeklere dayalı olarak var olduğunu anlatır, yasallığının geçerli olduğunu söyler ve bu devletin diğer devletler ile ilişkilerini de belirler.
   Rumlar, AB ve gerek Türkiye'de gerekse KKTC'deki bazı çevreler Güney Kıbrıs AB'ye girince tüm Kıbrıs Adasını temsilen gireceğini ve Türkiye'nin işgalci duruma düşeceğini iddia etmektedir. Bu iddiaların gerçeklerle uzaktan yakından ilgisi yoktur ve yasal geçerliliği de yoktur. Nedenini yazıyorum:
   Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ve KKTC Hükümeti arasında Ağustos 1997'de imzalanan bir Ortaklık Konseyi Anlaşması vardır. BU anlaşma güvenlik ve savunmayı da kapsamaktadır. İki devlet arasında imzalanan bu anlaşma Uluslararası Hukuk (International Law) altında geçerlidir. KKTC International Law altında tam 20 yıllık bağımsız egemen bir devlet statüsüne sahiptir. Ne Rumlar ne de AB KKTC sınırları içindeki topraklar üzerinde hak talep edemez. İşte bu nedenle ne Türkiye bu Adada işgalci sayılabilir, ne de Rumlar tüm Adayı temsilen AB'ye girebilir.

(Kaynak: Modern International Law, James H. Wolfe, 2002)